Economisch Masterplan Indonesiƫ (MP3EI)

In 2011 heeft de 'Ministry of National Development Planning', onder leiding van de president van Indonesië, het MP3EI-plan op gesteld om de economische ontwikkeling van Indonesië uit te breiden. Dit moet ertoe leiden dat Indonesië in 2025 deel uitmaakt van de G7. Om dit te realiseren is er een jaarlijkse groei van het BBP nodig van 7-9%, terwijl de het BBP van Indonesië de voorgaande jaren met 5-6% groeide. Het masterplan bestaat uit drie onderdelen:

1) Het optimaliseren van de infrastructuur om het land beter met elkaar te verbinden
2) Het economische potentieel van de zes regio's (corridors) optimaliseren
3) De kwaliteit van de wetenschap, onderwijs en technologie verder ontwikkelen zodat er genoeg capaciteit is om de verschillende corridors te ondersteunen

Indonesië is in zes corridors opgedeeld, die ieder hun eigen kansen en ontwikkelpunten bevatten. De zes corridors zijn Java, Sumatra, Kalimantan, Sulawesi, Papoea-Molukken en de Kleine Sounda-eilanden. In deze artikelen wordt er wekelijks ingezoomd op één van deze corridors.

Vul uw contactgegevens in om het masterplan te downloaden

Naam
E-mailadres
Bedrijf

_______________________________________________________________________________________________________________

Corridor Sulawesi

Corridor Sulawesi
Het volgende eiland in onze reeks is Celebes (Indonesisch: Sulawesi), het centrum voor de productie en verwerking van landbouw, plantages, visserij, olie, gas en mijnbouw. Het eiland telt ongeveer 15 miljoen inwoners en het is in grootte het elfde eiland ter wereld. Het eiland is opgedeeld in zes provincies en de hoofdstad is Makassar, een stad ten zuiden van het eiland met twee miljoen inwoners. Makassar was een belangrijke havenplaats voor de Nederlanders ten tijde van de VOC, maar is tegenwoordig vooral bekend om zijn goudsmeden. In het noorden ligt het gebied Minahasa en de stad Manado, met enkele honderdduizenden inwoners. Dit gebied is als een van de weinige gebieden in Indonesië vrijwel geheel christelijk. Leuk feitje: de taal die hier gesproken wordt, is doorspekt met Nederlandse woorden!

Infrastructuur
In vergelijking met investeringen die op de andere eilanden gepland staan, zijn de gelande investeringen in de infrastructuur van Sulawesi erg klein. De belangrijkste projecten zijn de havens van Makassar (Zuid-Sulawesi) en Bitung (Noord-Sulawesi). Deze havens zullen volgens de plannen voor een rechtstreekse verbinding met het buitenland moeten gaan zorgen (in plaats van via Jakarta). Andere belangrijke projecten vinden vooral in het zuidelijke gedeelte van Sulawesi plaats. Zo worden de wegen tussen de economische centra verbeterd en wordt het elektriciteitsnetwerk uitgebreid. Over de spoorwegen wordt met geen woord gerept in het masterplan, wel zijn de provinciale overheden bezig met plannen voor de aanleg van een spoornetwerk op het eiland.

Sectoren
De economie van Sulawesi is erg divers. Er is op Sulawesi geen overheersende sector. Doordat Sulawesi zo divers is, is het masterplan voor het eiland dit ook. De topsectoren waarop gefocust zal worden zijn: landbouw, de cacao-industrie, visserij, nikkel en de olie- en gassector. Het uiterste noorden en het uiterste zuiden van het eiland zijn het meest welvarend. Dit komt met name door de vruchtbare vulkanische bodem in deze gebieden. Landbouw is hier dus een belangrijke inkomstenbron. Mede doordat Sulawesi een vreemd vormig eiland is, heeft het een lange kustlijn. Hierdoor is de visserij erg belangrijk voor het eiland. In de minder ontwikkelde provincies Zuidoost- en Centraal-Sulawesi is de bosbouw de belangrijkste bron van inkomsten. In enkele gebieden komt ook mijnbouw voor, zoals het winnen van goud en nikkel. De laatste jaren is de dienstensector steeds belangrijker geworden, met name in de steden. Tot slot is de toeristische sector sterk aan het opkomen op en rond Sulawesi. Zo is het nationaal park Bunaken voor de kust van Manado erg geliefd voor duikers en snorkelaars. De cultuur van de Toraja’s van Centraal-Sulawesi is ook een toeristische trekpleister.

Landbouw
De landbouw op Sulawesi is erg belangrijk voor de voedselproductie voor de gehele bevolking van Indonesië. Vooral de rijst- en maisproductie speelt daarin een grote rol. 10% van de nationale rijstproductie en 15% van de nationale maisproductie vindt plaats op het eiland. Op Sulawesi is er weinig ruimte voor uitbreiding van de landbouwgrond. Om deze reden moet er worden gekeken naar het intensifiëren van de huidige landbouwproductie. De overheid plant enkele maatregelen om de voedselproductie op Sulawesi te vergroten. In samenwerking met buitenlandse partijen wordt er gewerkt aan het verbeteren van de irrigatiesystemen en het verbeteren van de kennis en kunde van de boeren. Daarnaast zal er in de infrastructuur geïnvesteerd worden, zodat de boeren hun producten makkelijker naar de afzetmarkten kunnen brengen.

Cacao
Indonesië is de op twee na grootste cacaoproducent van de wereld (na Ivoorkust). 58% van deze productie vindt plaatst op het eiland Sulawesi. De productie neemt de afgelopen jaren echter af, wat vooral komt door plantziektes en het gebrek aan kennis bij de boeren.
Omdat de meeste cacaoproducenten individuele boeren zijn, is er nog geen sprake van effectieve marketing. De overheid wil daarom de oprichting van coöperaties bevorderen, al dan niet in samenwerking met grote bedrijven, om betere marketing en een hogere kwaliteit cacaoproducten te bewerkstelligen. Daarnaast zal er voor worden gezorgd dat de cacaoproductie aan de internationale standaarden gaat voldoen, zodat de waarde op de wereldmarkt hoger wordt.

Visserij
Zoals eerder genoemd is de visserijsector een erg belangrijke sector voor Sulawesi. Het eiland is de grootste visproducent van de Indonesische eilanden. Dit komt zowel door het vangen van vis op zee, als het houden van vis in viskwekerijen. De visserijsector groeit erg snel, maar in sommige gebieden levert dit enkele problemen op. Zo is er sprake van overbevissing. In het masterplan wordt daarom aangegeven dat het belangrijk is dat er meer viskwekerijen worden opgezet. Met name de kweek van garnalen kan een economische impuls geven aan de regio. Om een grotere rol te gaan spelen op de wereldmarkt is het belangrijk meer te gaan doen aan marketing en de voedselveiligheid. Daarnaast is het aanbieden van ‘groene’/eco-vis een manier om de toegevoegde waarde te vergroten.

In het volgende artikel wordt er dieper ingegaan op de toegevoegde waarde van corridor Papoea-Molukken voor Indonesië. Bent u benieuwd welke kansen Indonesië voor uw organisatie kan bieden of wilt u meer weten over ons internationaal onderzoeksproject? Stuur ons dan een berichtje via info@time-tilburg.nl!

_______________________________________________________________________________________________________________

Corridor Kalimantan

Deze week is de dunbevolkte corridor Kalimantan aan de beurt. Dit eiland is het centrum voor de mijnbouw en heeft als ontwikkelingsthema: “Het centrum voor de productie en verwerking van de nationale voorraden voor mijnbouw en energie”. Het masterplan voor Kalimantan richt zich vooral om het minder afhankelijk te maken van de olie- en gasindustrie. Dit artikel zal ingaan op de economie, de belangrijkste sectoren en wat de plannen zijn voor de infrastructuur.

Economie
De twee belangrijkste sectoren zijn de olie- en gassector en de mijnbouw, waar de regionale economie voor 50% op voor drijft. Via mijnbouw wordt er onder andere steenkool, goud, diamant, bauxiet en ijzer gewonnen. Olie en gas en mijnbouw zullen belangrijke onderdelen van de regionale economie blijven maar om de economie te laten groeien zullen andere activiteiten ontplooid moeten worden. Volgens het economische masterplan is er een aantal tekortkomingen in de economische ontwikkeling van Kalimantan, welke zijn:

  • Een afname van de productie van olie en gas. Een duurzame economie kan alleen ontstaan als er ook in andere sectoren groei ontstaat.
  • Verschil in ontwikkeling tussen de verschillende provincies.
  • Een gebrek aan basisinfrastructuur zoals wegen, elektriciteit en drinkwater, en ook een gebrek aan diensten zoals onderwijs en gezondheidszorg.
  • Weinig investeringen de laatste tijd.

 De aandacht wordt vooral gevestigd op de sectoren palmolie en steenkool, maar in de staalsector, in bauxiet en in de houtkap is er ook nog ruimte voor ontwikkeling. Aan de kust bevinden zich de grote steden met de belangrijkste bevolkingscentra: Samarinda, Balikpapan (beide Oost-Kalimantan), Banjarmasin (Zuid-Kalimantan) en Pontianak (West-Kalimantan).

Olie en gas
Om het doel van een miljoen vaten per dag te produceren in 2025, zullen er nieuwe olie- en gasvelden aangeboord moeten worden. Een van de mogelijkheden om de productie te vergroten is door nieuwe velden in moeilijke omstandigheden te gaan ontginnen, zoals in diepe zeeën. Voor Indonesië is dit niet alleen op economisch vlak belangrijk, maar ook van levensbelang. De middenklasse is hard gegroeid waardoor de brandstofconsumptie ook is toegenomen. Dit wordt tevens versterkt doordat de overheid subsidies geeft op brandstoffen als benzine en diesel. De bouw van nieuwe fabrieken en installaties voor de verwerking van olie en gas staat vooral in de haven van Balikpapan gepland. De Indonesische overheid verwacht dit in samenwerking met het staatsbedrijf Pertamina en ook buitenlandse investeerders te doen.

Mijnbouw
Balikpapan is het centrum voor de mijnbouwindustrie en vele bedrijven hebben hier kantoren, waaronder Chevron, Total en Pertimana. De mijnbouwsector is aangewezen als belangrijke impuls voor de economie omdat de productie van olie en gas afneemt. De belangrijkste projecten die die overheid hiervoor gepland heeft zijn de aanleg van een goederenspoorlijn en het vergroten van de capaciteit van de zeehavens. Daarnaast zullen steenkoolbedrijven belanstingvoordelen krijgen om ze zo aan te sporen in Indonesië te investeren.

Van de 60 miljoen ton steenkool dat per jaar wordt geproduceerd, wordt slechts 18% in het binnenland gebruikt en vooral naar andere Aziatische landen geëxporteerd. Voor de provincies Centraal- en Oost-Kalimantan zijn er goede mogelijkheden voor groei omdat bijna de helft van alle steenkoolvoorraden van Indonesië gelegen zijn op Kalimantan.

Palmolie
Kalimantan heeft een bloeiende palmolie-industrie dat zorgt voor 80% van de inkomsten uit de plantages. Echter, de gemiddelde opbrengst van een plantage op Kalimantan ligt lager dan in andere landen. Uit milieu-oogpunt tracht de Indonesische overheid daarom de huidige plantages te intensifiëren en niet uit te breiden. Ook kan de economie gestimuleerd worden door de oliepalmen niet alleen te verbouwen op Kalimantan, maar het product ook te verwerken in fabrieken op het eiland.

Infrastructuur
De aanleg van nieuwe infrastructuur is noodzakelijk om de verschillende sectoren te laten ontwikkelen. De aanleg van de Trans-Kalimantan-weg is het belangrijkste project, die de economische centra Pontianak, Banjaramasin, Samarinda en Palangkaray moet verbinden. Tevens wordt er een lange spoorweg van 300 kilometer aangelegd om verschillende mijnbouwcentra met elkaar te verbinden. Samen zijn deze projecten begroot op al ruim vijf miljard euro. Ook zijn er enkele zeehavens uitgebreid en wordt er een nieuw vliegveld in Samarinda (Sungai Siring Airport) gebouwd.

In het volgende artikel wordt er dieper ingegaan op de toegevoegde waarde van corridor Sulawesi voor Indonesië. Bent u benieuwd welke kansen Indonesië voor uw organisatie kan bieden of wilt u meer weten over ons internationaal onderzoeksproject? Stuur ons dan een berichtje via info@time-tilburg.nl!

_______________________________________________________________________________________________________________

Corridor Sumatra

Het adembenemende natuurpracht Sumatra, wat beter bekend staat als een eiland vol tropisch regenwoud en vulkanische vergezichten, wordt gezien als het centrum voor de productie en verwerking van natuurlijke hulpbronnen. Dit eiland wordt daarom door de Indonesische overheid gezien als een belangrijk ontwikkelingsthema van Indonesië. Vanzelfsprekend is dit een fundamenteel onderwerp binnen het economische masterplan voor Indonesië in de jaren 2011 tot 2025.

Huidige economie van Sumatra
Indonesië is opgedeeld in zes economische corridors, waar Sumatra er één van vormt. De economie van Sumatra is vooral gebaseerd op de natuurlijke hulpbronnen die zich er bevinden. De twee belangrijkste onderdelen van de economie zijn palmolie en rubber. Maar liefst 70% van de Indonesische palmolie komt van Sumatra en er vindt 65% van de totale rubberproductie plaats. Een aanzienlijk deel van de olievoorraad zit onder de grond van het midden en langs de oostkust van Sumatra. Naar schatting heeft de olievoorraad van Sumatra een omvang van 4,8 miljard vaten. Dit is bijna 60% van de gehele geschatte voorraad van Indonesië. Tevens is er naast olie een grote aanwezigheid van aardgas en steenkool ter plaatse. Met deze grondstoffen halen nationale, provinciale en lokale overheden veel opbrengsten binnen. Echter kan de Indonesische bevolking hier nauwelijks van profiteren. Het gevolg hiervan is dat ondanks de grote energievoorraad van het eiland maar 68% van de huishoudens aansluiting heeft op het elektriciteitsnet.

In de steden van Sumatra groeit de industrie- en dienstensector. Medan is de hoofdstad van Noord-Sumatra en is een van de grootste steden met meer dan vier miljoen inwoners. Daarnaast bevinden zich ook de miljoenensteden Palembang (Zuid-Sumatra), Pekanbaru (Riau), Bandar Lampung (Lampung) en Pedang (West-Sumatra) zich op het prachteiland. De stad Batam ligt niet op Sumatra maar is als deel van de provincie Riau-eilanden wel onderdeel van de economische corridor Sumatra. Vergeleken met de andere eiland is toerisme een relatief klein onderdeel van de economie. De belangrijkste bezienswaardigheden zijn het Tobameer, het tropisch regenwoud en de hooglanden rond de plaats Bukittinggi. Daarnaast komen veel toeristen vanuit Singapore naar de Riau-eilanden wegens de naaste ligging.

Palmolie en rubber
Zoals eerder vermeld zijn palmolie en rubber de twee belangrijkste grondstoffen voor de economie van Sumatra. Op het eiland is er al ruim 5 miljoen hectare oliepalmplantage. Uitbreiding is nagenoeg onmogelijk en daarom wordt er gekeken naar het intensifiëren van de plantages. Uit het masterplan blijkt dat dit zeker mogelijk is, gezien de meeste plantages momenteel palmbomen van lage kwaliteit gebruiken. Door het verbeteren en versnellen van het transport kunnen plantages nog winstgevender gemaakt worden. Echter is hier wel betere infrastructuur voor nodig. Wat betreft rubber is vergroting van de productie noodzakelijk. Een gemiddelde hectare rubberplantage in India levert twee keer zoveel op als Sumatra. Dit komt voornamelijk door gebrekkig onderhoud op Sumatra. Zowel voor Palmolie als rubber liggen er veel kansen voor verbeteringen die uiteindelijk bijdragen aan een groeiende economie.

Economische strategie
Momenteel is er al sprake van een snelle economische groei in Sumatra. De drie belangrijkste activiteiten die zorgen voor deze groei zijn palmolie, rubber en steenkool. De volgende belangrijkste onderwerpen, die door verbeteringen de economische groei kunnen verhogen, zijn opgenomen in het masterplan.

  • Grote inkomstenverschillen
  • Gestagneerde groei van olie- en gaswinning wegens slinkende voorraden
  • Afname van investeringen
  • Een tekort aan infrastructuur van wegen, spoorwegen, zeehavens en elektriciteit

Het masterplan voor Sumatra is erop gericht om de economie te stimuleren en zo mogelijk de bovenstaande problemen op te lossen. De zes activiteiten waarop Sumatra zich zal focussen bestaan uit: palmolie, rubber, steenkool, scheepsvaart, staal en de strategische regio ‘Straat van Soenda’. De straat van Soenda is de zeestraat tussen Sumatra en Java. Naar verwachting wordt deze regio belangrijker als er een brug tussen deze twee eilanden wordt gebouwd. De strategische regio bestaat uit het gebied aan beide zijden van de zeestraat, inclusief de economische centra Bandar Lumpung (provincie Lampung) en Serang (banten).

Scheepsvaart
De oostkust van Sumatra is zeer gunstig gelegen langs de straat van Malakka. Een aanzienlijk groot aantal schepen vaart via deze route vanuit Europa, het Midden-Oosten en India richting Oost-Azië. Het masterplan voorziet in de aanleg van grootschalige scheepswerven op deze routes. Daarbij wordt vooral gedacht aan de havens in de Riau-eilanden en Noord-Sumatra. Tevens denkt de overheid dat de haven van Dumai (provincie Riau) geschikt is voor de scheepsbouwindustrie. Doordat Sumatra het meest westelijke punt van Indonesië is, heeft de overheid bedacht om een internationaal toegangspunt voor de scheepvaart aan te leggen op het eiland. In de provincie Noord-Sumatra zal de Kuala Tanjung-haven aangelegd worden, die als internationaal knooppunt moet gaan gelden, als aanvulling op de ‘Tanjung Priok-haven van Jakarta. De Kuala Tanjung-haven heeft prioriteit gekregen van de overheid en deze zou tussen 2013 en 2017 aangelegd moeten worden.

Infrastructuur
Goede verbindingen tussen de verschillende economische centra vormen een belangrijk aspect om ontwikkeling in de zes kernactiviteiten van Sumatra te realiseren. Wegen en spoorwegen zijn daarom nodig om van noord naar zuid, langs de oostkust van Sumatra te komen. Het belangrijkste project in dit verband zal de Straat van Spoenda-brug zijn, waarvoor een investering van 150 biljoen rupiah (12 miljard euro) is begroot. De weg over Sumatra zelf staat bekend als de Trans-Sumatra-weg. Momenteel is deze weg op sommige plekken niet eens verhard, maar de bedoeling is dat er uiteindelijk een snelweg van 1.580 kilometer lang wordt ontwikkeld. De geraamde kosten hiervoor in het masterplan zijn 55 biljoen rupiah oftewel 4,4 miljard euro. Het derde grote project is een spoorweg van Palembang, de hoofdstad van Zuid-Sumatra, naar de 80 kilometer verderop gelegen haven Tanjung Api-api. Verder zijn er ook spoorwegen gepland in de provincies Atjeh, Noord-Sumatra en Lampung.

In het volgende artikel wordt er dieper ingegaan op de toegevoegde waarde van corridor Kalimantan voor Indonesië. Bent u benieuwd welke kansen Indonesië voor uw organisatie kan bieden of wilt u meer weten over ons internationaal onderzoeksproject? Stuur ons dan een berichtje via info@time-tilburg.nl!

_______________________________________________________________________________________________________________

Corridor Java

De reeks van de artikelen begint met het eiland Java, het economisch centrum van Indonesië. Het eiland is rijk aan vulkanen en bevat daarom veel vruchtbare grond. De landbouw heeft zich hierdoor goed kunnen ontwikkelen. Doordat er daarnaast goed ontwikkelde irrigatiesystemen zijn, ligt de rijstproductie erg hoog. Java is dan ook verantwoordelijk voor het gros van de landelijke rijstproductie. Dit zorgt er mede voor dat Indonesië de vierde grootste rijstproducent van de wereld is. De hoge rijstproductie van Java is zeer nuttig aangezien 60% van de Indonesische bevolking op Java woont en rijst de basis is van de Indonesische keuken. Naast de landbouw zijn ook de steden van Java de afgelopen jaren snel ontwikkeld. De prachtige skyline van Jakarta, met 28 miljoen inwoners veruit de grootste stad van Indonesië, is dan ook het toonbeeld geworden van de economische ontwikkeling van Indonesië.

Infrastructuur
De infrastructuur van Java is relatief goed ontwikkeld. Als sinds de negentiende eeuw is er een grote weg aanwezig die van het Oosten naar het Westen van Java loopt. De weg is door de loop der jaren uitgebreid door een groot wegennetwerk die het hele eiland doorloopt. Door de grote bevolkingsdichtheid kan het echter wel erg druk zijn in het verkeer. Niet alleen op de weg, maar ook in de havens en vliegvelden van Java is het erg druk. Zo staan de havens van Jakarta en Surabaya in de top-50 drukste havens ter wereld en staat de luchthaven bij Jakarta, Soekarno-Hatta International Airport, sinds 2012 bij de drukste top-10 vliegvelden ter wereld.

Sectoren
De focus van de economische ontwikkeling in Java wordt gelegd de voedingsmiddelen-, textiel- en vervoermiddelen- en defensiematerieelindustrie. Daarnaast wordt er aandacht gegeven aan de scheepvaart en de ICT-branche. Er zijn vijf steden als economisch centra aangewezen in het masterplan. Jakarta (West-Java) en Surabaya (Oost-Java) zijn als enige benoemd tot megacentrum van het land en Bandung, Semarang en Jogjakarta behoren tot de overige economische centra.

Voedingsmiddelenindustrie
Door de groeiende export en de toenemende binnenlandse vraag is de productie van eten en drinken is erg belangrijk binnen Indonesië. Op Java zijn er dan ook diverse steden aangewezen als centrum voor de voedingsindustrie om aan deze vraag te voldoen. Zowel binnenlandse als buitenlandse bedrijven worden gestimuleerd om een voedselverwerkende fabriek op te zetten in de steden Jakarta, Semarang of Surabaya. Een belangrijk product waarin groei wordt voorzien is zuivel. Er wordt in Indonesië nog relatief weinig melk gedronken, in vergelijking met bijvoorbeeld Maleisië en China. Het masterplan denkt dat er een groei van 17% per jaar mogelijk is in de zuivelindustrie van Java.

Textielindustrie
De textielindustrie in Indonesië is enorm. Zo zijn er meer dan een miljoen Indonesiërs actief in deze industrie. In de textielcentra van Jakarta, Bandung en Semarang zijn grote fabrieken gevestigd van merken zoals Nike en H&M. Het masterplan moet ervoor zorgen dat de textielindustrie in Semarang en Bandung wordt uitgebreid. Naast het versoepelen van de regels en het beter opleiden van de werknemers zijn er ook plannen voor de verbetering van de infrastructuur. Als de efficiëntie in de havens wordt verhoogd en het elektriciteitsnetwerk stabiel wordt, worden de kosten verlaagd en kan Indonesië concurreren met landen zoals Maleisië en Thailand.

Machinebouw
Het masterplan voorziet tevens een grote groei in machinebouw, voornamelijk de bouw van vervoersmiddelen. De sector is sterk geconcentreerd in de regio Groot-Jakarta, wat bestaat uit het industrieterrein van Jakarta en de voorsteden Bogor, Bekasi en Karawang. Indonesië heeft geen grote eigen autofabrikanten, maar er zijn wel verschillende grote buitenlandse merken actief zoals Toyota en Honda. Een groot deel van de auto’s die door deze merken in Jakarta worden gemaakt, worden ook in Indonesië verkocht. De autoverkopen groeien sinds een aantal jaren al enorm en er ligt nog steeds een gigantisch potentieel.

In het volgende artikel wordt er dieper ingegaan op de toegevoegde waarde van corridor Sumatra voor Indonesië. Bent u benieuwd welke kansen Indonesië voor uw organisatie kan bieden of wilt u meer weten over ons internationaal onderzoeksproject? Stuur ons dan een berichtje via info@time-tilburg.nl!

Copyright © Time Tilburg. All rights reserved.Created by LR Internet